Strona główna » Karate-dō » Karate-dō Tsunami » Program szkoleniowy » Początkujący

Początkujący

Bez stopnia... Poniżej przedstawiamy informacje podstawowe dla osób rozpoczynających swoją przygodę z Karate. Początkujący, nie posiadający stopnia mogą nosić pas w kolorze czerwonym.

Karate praktykowane jest dziś w kilku aspektach:

  • Dbanie o zdrowie... Jako atrakcyjna forma rekreacji, wszechstronnie i równomiernie rozwijająca całe ciało. Trening Karate we właściwych proporcjach dawkuje ćwiczenia siłowe, gibkościowe, gimnastyczne. Niezaprzeczalną zaletą treningu jest usprawnienie całego aparatu ruchu, zwiększenie zakresu ruchu stawów, głównie kończyn dolnych, zwiększenie siły, szybkości.
  • Samoobrona... Jako skuteczna forma samoobrony daje ćwiczącemu wiedzę i umiejętności pozwalające radzić sobie w sytuacji realnego zagrożenia (napad na ulicy). Kombinacje bloków, ciosów, rzutów, symulowanych ataków ćwiczone przez lata dają studentowi Karate przewagę nad przypadkowym bandytą.
  • Dyscyplina sportowa... Jako sport Karate pozwala rozwijać w człowieku ducha rywalizacji, konkurowania z innymi w ramach określonych reguł. Sportowy aspekt Karate zdaje się być w ostatnich latach dominującym, choć Karate „sportowe” najbardziej chyba oddalone jest od zasad przyświecających dawnym mistrzom. I to zarówno w sferze idei, jak i samej techniki walki.
 

Jak rozpocząć trening?

Naszym największym problemem jest powszechny brak czasu. Użalamy się nad sobą, że na naukę nam czasu nie starcza, szkołę, pracę i dom. Nie jest tajemnicą, że korzystne dla nas jest dobre zaplanowanie wszystkich naszych obowiązków. Tylko wtedy, czas na przyjemności znajdziemy w dowolnej ilości. Nie jest też tajemnicą, że każda forma aktywności fizycznej ma bezpośredni wpływ na nasze dobre samopoczucie. Jednak tylko trening „Sztuki walki” posiada kilka dodatkowych cech. Między innymi poznanie samoobrony. Możliwość treningu przez całe życie itd. Wystarczy odrobina chęci i powód, który jest nam znany.

Rozpoczęcie treningu Karate-dō jest równoznaczne z rozpoczęciem przygody, która trwa do końca naszego życia. Chociażby dlatego, że Karate-dō jest dyscypliną wolną od takich pojęć jak konkurowanie, wygrana, miejsce na podium. Jeżeli już mówi się o konkurowaniu – to jedynie w odniesieniu do swoich własnych słabości.

Czego zatem należy oczekiwać po ćwiczeniu Karate-dō? Przede wszystkim, trening ma bardzo duży wpływ na charakter ćwiczącego. I to jak najlepszy. Sama nauka technik Karate stanowi bowiem tylko 10% poznawanego materiału. W zupełności wystarcza to do opanowania tematu samoobrony. 90% czasu treningu, poświęcone jest na wartości ogólnokształcące, takie jak: moralność, etykę, naukę udzielania pierwszej pomocy itd.

Nie mniej właściwa motywacja w treningu Karate-dō jest bardzo ważna. Początkujący Karateka, stara się o tym nie myśleć. Po prostu przychodzi na trening i jest. Dla wielu z nich kończy się przygoda ze „Sztukami walki” zaledwie po kilku zajęciach. Inaczej jest z osobami, które rozpoczynają trening sztuk walki z jakiegoś „powodu”. Nie jest ważne, jaki to powód. Ważne, aby był on prawdziwy i żeby był. Postępy w szkoleniu są widoczne już od pierwszych zajęć. Osoby takie są w trakcie treningów zaangażowane w to, co robią.

Decydując się na podjęcie treningu Karate-dō warto zadać sobie pytanie: Dlaczego chcę uczęszczać na zajęcia poświęcone sztuce walki? Odpowiedź zapisać na kartce papieru i zawsze, kiedy ogarnia nas zwątpienie spoglądać na nią.

Kto może uczestniczyć w zajęciach Karate-dō?
Praktycznie nie ma żadnych ograniczeń zarówno od strony wieku, płci czy wykształcenia. Wskazanym jest jednak by wiek osoby rozpoczynającej trening nie był niższy niż 9 lat. Rozpoczęcie treningów wiąże się z wypełnieniem? Deklaracji członkowskiej którą składa się na ręce prezesa Klubu. Dodatkowo należy w określonym terminie przedstawić zaświadczenie od lekarza potwierdzające stan zdrowia, który umożliwia na podjęcie treningu. Osoby niepełnoletnie zobowiązane są do przedstawienia pisemnej zgody od prawnych opiekunów (rodziców). Następnie opłaca się wpisowe oraz pierwszą składkę. Wiele osób pyta, czy w wieku lat 30-40 i późniejszym można uczęszczać na zajęcia. Odpowiedź jest bardzo prosta. Oczywiście, że tak!
Koszty
Wnoszona opłata na początku każdego miesiąca nie jest opłatą za zajęcia. Jest to składka członkowska każdego z członków Klubu. Stąd też nieobecność na zajęciach nie jest powodem do zaniżania jej wysokości lub nawet zwolnienia z jej opłacenia. Składki wpłacamy najpóźniej do 10-ego każdego miesiąca. Wpisowe opłaca się jednorazowo.
Strój treningowy
Karate jest ćwiczone w stroju do tego przeznaczonym o nazwie karategi w kolorze białym. Jest to wymóg związany głęboko z historią, tradycją i wartościami, jakie trening Karate-dō kształtuje. Czysty biały strój to także wymóg higieniczny i estetyczny. Osoba, która rozpoczyna trening dla szczególnego wyróżnienia zakłada pas w kolorze czerwonym.
Zachowanie w dōjō

Każde miejsce treningu karate nazywamy dō-Jō. Jest to szczególne miejsce. W związku z tym zachowanie każdego z ćwiczących powinno podkreślać szacunek dla pracy, jaką wkładają w doskonalenie się inni członkowie Klubu. Nie dopuszczalne są krzyki lub wręcz wrzaski, przeszkadzanie innym ćwiczącym, co w konsekwencji może doprowadzić do bardzo poważnego wypadku. Każdy z ćwiczących jest zobowiązany do natychmiastowego, dokładnego wykonywania poleceń instruktora prowadzącego zajęcia.

Zajęcia rozpoczynają się zawsze o określonej godzinie i staramy się nie spóźniać na nie. Część główna treningu składa się z ceremonii, rozgrzewki, ćwiczeń rozciągających i części technicznej:

  1. kihon (ćwiczenia technik),
  2. renraku-waza (kombinacji technik),
  3. kumite (nauka taktyki i strategii walki),
  4. kata (nauka form),
  5. ćwiczenia wytrzymałościowo-kondycyjne,
  6. ćwiczenia rozluźniające
  7. ceremonie końcowe.
Najczęściej trening trwa ok. 80 – 90 minut. Grupy początkujące rozpoczynają jednak od zajęć trwających 60 minut. Po każdym treningu prowadzone są krótkie zajęcia teoretyczne poświęcone przerabianemu materiałowi lub ogólnie tematowi sztuk walki.

Znaczenie terminu dōjō

Termin dōjō oznacza w języku japońskim miejsce „doskonalenia się” – podążania „Drogą Karate” (dō = droga + jō = miejsce). Jest nim każde miejsce zajęć studentów Karate-dō, także w terenie. Tutaj buduje się męstwo i tu w ciężkiej pracy budzą się wyższe uczucia ludzkie. Dlatego dōjō nazwać można świątynią, przeznaczoną do szlifowania w pocie czoła ciała i umysłu.

W przeszłości nazwą dōjō określano największe pomieszczenie w japońskich klasztorach Zen, przeznaczone do zbiorowych praktyk medytacyjnych. W Karate-dō Tsunami terminem dōjō określa się również macierzysty klub. Znak dōjō noszony jest przez jego członków na lewym rękawie keiko-gi. Stanowi to wyraz identyfikacji z organizacją umożliwiającą doskonalenie się oraz współtowarzyszami wysiłków.

Struktura organizacyjna dōjō

Dōjō jest dobrowolnym stowarzyszeniem, opartym w swej działalności na zasadzie samorządu demokratycznego, stanowiąc samodzielną pod względem organizacyjnym i szkoleniowym jednostkę. Posiada stałą siedzibę, własną bazę rzeczową oraz określony teren działania. Dōjō stanowi podstawową jednostkę organizacyjną ZS PFKT, któremu przypada rola instancji koordynującej i nadzorującej działalność dōjō.

Szkoleniem w Dōjō kieruje Kanchō (kierownik wyszkolenia, v-ce prezes ds. szkoleniowych). Jest on formalnie zatwierdzony przez Honbu Renmei. W dōjō pomaga mu organ sztabowy, zwany Kanbu (dosłownie „kierownictwo”) = Rada Instruktorów, złożona z czynnych i rezerwowych instruktorów Klubu.

Dōjō składa się z Gakubu (dosłownie „sekcja”) – zespołów skupiających członków o jednakowym stopniu zaawansowania. W zorganizowanym Dōjō powinny istnieć trzy zespoły (Gakubu):

  1. początkujący (osoby przygotowujące się do egzaminu na 10 kyū),
  2. zaawansowany (osoby przygotowujące się do egzaminu na 9 kyū),
  3. przewodni (osoby od 9 kyū wzwyż).

Ich praca oparta jest na zasadzie rotacji członków, polegającej na tym, iż po zdobyciu stopnia członek danego zespołu przechodzi do następnej grupy. Praktyka jednak wskazuje, że najsprawniej działa zespół liczący około 20 członków.

Dyscyplina w dōjō

Dyscyplina i porządek są konieczne dla stworzenia w dōjō właściwej atmosfery pracy i szacunku do niej. Ponadto dzięki dyscyplinie właśnie zajęcia mogą przebiegać sprawnie i przynosić zarównno Klubowi, jak i jego członkom oczekiwane korzyści. Brak dyscypliny na zajęciach powoduje duże straty czasu, który zużywa się nieproduktywnie na uspokajanie zespołu, utrzymanie porządku czy ustawienie do ćwiczeń.

Z tego powodu dbałość o zachowanie porządku oraz dyscypliny na zajęciach jest podstawowym obowiązkiem nauczyciela. W przypadkach takich nigdy nie może on być pobłażliwy. Od pierwszych zajęć należy wymagać natychmiastowego i dokładnego wykonywania przez studentów wszystkich wydanych im poleceń. Prowadzony zespół należy ciągle dyscyplinować poprzez podnoszenie świadomości jego członków. Jeśli tego rodzaju praktyka nie przynosi efektów w odniesieniu do niektórych jednostek, należy się ich jak najszybciej pozbyć z zespołu oraz Dōjō. Brak dyscypliny jest bowiem równoznaczny z brakiem zrozumienia lub lekceważeniem podstawowych celów Karate-dō, a to dyskwalifikuje studenta na „Drodze”.

Do wywodzącej się z dalekowschodniej tradycji czynników dyscyplinujących i wdrażających zespół do porządku w dōjō zaliczyć należy m.in.:

  1. hierarchię stopni,
  2. okazywanie szacunku poprzez wykonywanie ukłonów,
  3. wykonywanie Shiki (ceremonii),
  4. zajęcia na boso.

Hierarchia w dōjō

W dōjō wszyscy jego członkowie są równi. Nie ma hierarchii wiekowej, zawodowej, związanej z płcią, pochodzeniem itp. Istnieje jednak wyraźna różnica między poszczególnymi członkami, wynikająca ze stopnia zaawansowania, który posiadają. Nie znajdziemy w dōjō dwóch osób o równej randze: nawet jeśli obie posiadają ten sam stopień, to zawsze jedna z nich zdobyła go wcześniej. Ta tradycyjna hierarchia ma wpływ na stosunki międzyludzkie w dōjō i tym samym efektywność zajęć.

W dōjō istnieje specyficzny zwyczaj okazywania szacunku osobom, które posunęły się dalej na „Drodze” Karate. Dlatego też do Karate-ka posiadającego wyższy stopień zwracać należy się wymieniając jego tytuł, np. Senpai (wym. sempai) czy Sensei. Tytułowanie to obowiązuje także wówczas, gdy między osobami panuje duża zażyłość. Ponadto przed zwróceniem się do osoby posiadającej wyższy stopień, jak i po zakończeniu rozmowy, w dobrym tonie pozostaje wykonanie wyrażenie swego uszanowania poprzez wykonanie Tachi-rei. Dowodzi to zrozumienia celu i zasad „Drogi”. Dotyczy nawet sytuacji, gdy starszy wiekiem brat zwraca się do młodszego, lecz posiadajacego wyższy stopień.

Zaznaczyć jednak należy, że powyższe zwyczaje są kultywowane tylko na zajęciach. Poza dojo zmienia się to całkowicie: przyjaciółmi lub braćmi mogą okazać się niedawny surowy nauczyciel oraz początkujący student.

Szacunek dla idei Karate-dō
Głęboki szacunek dla idei Karate-dō, to znaczy celów, dla realizacji których przybyliśmy na „miejsce doskonalenia się”, jak również dla poświęcenia oraz pracy wszystkich tam obecnych, wyrażamy poprzez wykonanie tachi-rei wchodząc, jaki wychodząc z dōjō, nawet jeśli miejscem zajęć pozostaje otwarta przestrzeń.
Spóźnianie na trening
Karate-ka, który z ważnych przyczyn spóźnił się na trening, po przybyciu do dōjō wykonuje indywidualne Shiki w takim miejscu, w którym nie będzie przeszkadzał innym, a następnie zwraca się do nauczyciela o zezwolenie na włączenie się do zajęć.
Opuszczanie zajęć
Student, który z ważnych powodów nie może brać udziału w treningu do końca, zgłasza to nauczycielowi jeszcze przed jego rozpoczęciem, a następnie w jego trakcie zwraca się do niego o zgodę na opuszczenie zajęć. Potem indywidualnie wykonuje Shiki i opuszcza dōjō. Jest sprawą oczywistą, że wydarzenie to rozprasza pozostałych uczestników treningu powodując jego chwilową dezorganizację. Dlatego też o opuszczanie zajęć starać się można wyłącznie w wypadkach wyjątkowo ważnych. Powodem do tego nie może być np. załatwienie potrzeby fizjologicznej. Przyjmuje się zasadę, że Karate-ka powinien panować nad swym ciałem, zaś jeśli nie potrafi jeszcze czynić tego w sposób właściwy – może przewidująco załatwić ją przed zajęciami. W przypadku natomiast choroby, powodującej stałą niemal potrzebę wychodzenia na stronę, student nie powinien uczestniczyć w treningu, ponieważ z niego nie skorzysta, a ponadto przeszkadzał będzie w pracy innym.
Atmosfera na zajęciach

W trakcie zajęć nie dozwolone jest przeszkadzanie innym uczestnikom. Zatem należy zachowywać się tak, aby swą postawą wyrażać szacunek dla ich pracy. W celu uzyskania oczekiwanych postępów wszelkie ćwiczenia w trakcie treningu wykonywać trzeba w stanie pełnej koncentracji. Aby ją osiągnąć, należy odsunąć myśli i problemy, wcześniej zalegające umysł. Studentów posiadających trudności z koncentracją spotykają różnego rodzaju restrykcje, które pomagają im „trzymać” umysł przy ciele. Wszelkie formy pobłażania sobie, egoizmu oraz lenistwa są w dōjō niedopuszczalne. Dlatego jeśli np. student zapadnie w trakcie ćwiczeń w jakąś bezczynną stagnację lub „drzemkę psychiczną”, próbuje rozmawiać, rozglądając się, czyli nie koncentruje swej uwagi na wykonywanych czynnościach – wówczas natychmiast spotyka się z ojcowskim napomnieniem nauczyciela: głośny okrzyk lub ostrzegawczy kuksaniec przywołuje go do rzeczywistości.

Należy jednak pamiętać o tym, ze wesoły nastrój na zajęciach jest ważnym warunkiem powodzenia i osiągania przez ich uczestników lepszych wyników, ponieważ wzbudza chęć do pracy i sprawia, że wysiłek staje się przyjemniejszy i przez to lżejszy. Zatem z jednaj strony wesołość, życzliwość, cierpliwość i łagodność nauczyciela (zwłaszcza przy poprawianiu błędów), a z drugiej jego sumienność, dokładność i bezwzględność w egzekwowaniu obowiązków wzbudza dla niego sympatię, zaufanie i szacunek zespołu.

Zajęcia boso

Treningi w dōjō odbywają się zawsze boso. Przyczyna tego leży z jednej strony w tradycji, według której w czasach Daruma trudno było o obuwie w obecnym tego słowa znaczeniu, a z drugiej strony w potrzebie zapewnienia prawidłowego rozwoju studentów. Ćwiczenia boso przyczyniają się bowiem do zachowania zarówno zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Wynika to również z faktu, że w dōjō musi być idealnie czysto. Zachowanie czystości fizycznej symbolizuje utrzymanie właściwej czystości duchowej osób praktykujących w dōjō. Nie bez znaczenia jest tu fakt, że niektóre rodzaje butów mogą być używane w charakterze broni, a Karate to przecież „Sztuka walki” bez broni.

Chodzenie boso jest także formą powrotu do pierwotnego, naturalnego bytowania człowieka, od którego odszedł on zakładając buty z gumowymi podeszwami, zalewając ulice asfaltem oraz wynajdując nie przewodzące prądu wykładziny. W efekcie powyższego o wiele rzadziej styka się on z ładunkami elektrycznymi Ziemi, co z kolei jest jedną z przyczyn takich dolegliwości jak:

  1. bóle głowy,
  2. rozdrażnienie,
  3. bezsenność itp.

Dawniej lekarze zalecali nawet chorym chodzenie po rosie. Rosa występuje bowiem zwykle rano, kiedy to ziemia zawiera największą ilość jonów ujemnych, które pozytywnie wpływają na zdrowie ludzkie.

Obserwacja zajęć
W dōjō Karate-dō Tsunami nikomu z zewnątrz nie zabrania się obserwowania zajęć. Osoby te jednak muszą uzyskać na powyższe formalną zgodę od prowadzącego je instruktora oraz obserwować zajęcia w taki sposób, aby nie przeszkadzać praktykującym. Na znak prowadzącego, ćwiczący mogą ustawić ławeczkę tuż obok wejścia do dōjō, na której obserwujący mogą usiąść bez zdejmowania obuwia.
Kakemono
W trakcie wszelkich zajęć oraz imprez, główną ścianę w dojo Karate-dō Tsunami zdobi specjalny znak – kakemono. Jest to zwój materiału lub papieru z artystycznie wykaligrafowanymi ideogramami Karate-dō. Wąskie strony zwoju przymocowane są do drewnianych wałeczków, które jednocześnie służą do zwijania zwoju i do obciążania, kiedy rozwinięty zwisa pionowo na ścianie. Kakemono symbolizuje idee kierunku Karate-dō Tsunami.