Współczesne Karate-dō
Wersja robocza
Pojęcie tradycji w Karate cz. 1
Przygotowując tą część opracowania poświęconego współczesnemu obliczu Karate nie sposób nie zacytować materiałów, które są publikowane przez poszczególne kierunki w Karate. Przypominam jednak, że prezentowane fragmenty pochodzą z oficjalnych materiałów informacyjnych poszczególnych szkół. Omówienie i komentarz jest wypowiedzią autora, która ma za zadanie zaprezentowanie różnorodności w interpretacji przedstawionych faktów. Nie jest to jednak atak na daną szkołę, czy organizację. Poniżej fragment materiału, jaki można znaleźć na oficjalnych stronach Polskiego Związku Karate Tradycyjnego http://www.karate.pl.
Różnice pomiędzy karate tradycyjnym a szkołami nowoczesnymi
Karate tradycyjne, czyli oryginalne karate, powstało w Japonii jako sztuka walki. Praktycznie rzecz biorąc karate tradycyjne opiera się na koncepcji "ciosu kończącego". Cios kończący definiuje się jako technikę wystarczającą do unieszkodliwienia atakującego przeciwnika. Wraz z innymi technikami towarzyszącymi, technika ciosu kończącego jednoczy w sobie moc całego ciała, skupiając ją na celu uderzenia. Przebieg zawodów karate tradycyjnego od początku do końca oparty jest na sztuce samoobrony. Przykładowo, jedynie technika ciosu kończącego zaliczana jest jako zdobyty punkt. Co więcej, zgodnie z zasadą, że cios kończący jest ostatnim ciosem zadanym w walce, w zawodach karate tradycyjnego starcia prowadzone są do zdobycia jednego punktu. Dzięki ścisłemu przestrzeganiu tej zasady do minimum sprowadzona zostaje ilość nieprzemyślanych posunięć i niestarannie wykonanych technik.
Wyjaśnienia i komentarze
Karate tradycyjne - jest jedną z odmian karate wywodzącą się wprost ze szkoły prowadzonej przez Gichin Funakoshi. Osobą, która zdefiniowała i wprowadziła do obiegu nazwę Karate tradycyjne był Hidetaki Nishiyama uczeń Masatoshi Nakayama, który z kolei był najpilniejszym uczniem G. Funakoshi.
Oryginalne karate - zwrot, który można byłoby odnieść tylko do szkół istniejących na Okinawie, które były wzorem dla powstałej w ubiegłym stuleciu szkoły Shotokan.
Powstało w Japonii - z racji faktów historycznych Karate nie powstało w Japonii. Pojawiło się tam, ponieważ mistrzowie z Okinawy przenieśli możliwość poznawania tej sztuki walki przez Japończyków. Pamiętajmy, że Okinawa (niezależne królestwo) bardzo późno została przyłączona do Japonii.
Karate tradycyjne opiera się na koncepcji "ciosu kończącego" - koncepcja, o której wspomina się w Karate tradycyjnym została zaczerpnięta bezpośrednio ze sztuki walki Karate, w którym "cios kończący" oznaczał właściwie śmierć jednego z walczących. "Cios kończący" starcie był ostatecznym rozstrzygnięciem walki. Wynikało to również z koncepcji, a właściwie silnego związania sztuki walki Karate z Zen, w którym wszelkie działanie prowadziło do doskonałości, zatem unicestwienia przeciwnika w myśl zasady "minimum wysiłku, maksimum efektu". Zgodnie z Zen, jeżeli walka miała być podjęta, musiała przynieść rozwiązanie ostateczne.
Jedynie technika ciosu kończącego zaliczana jest jako zdobyty punkt - delikatna sprzeczność w podejściu do zagadnienia "ciosu kończącego". Z jednej strony jest on zaczerpnięty bezpośrednio ze sztuki walki Karate, z drugiej wyjaśnia się, że jest on tylko i wyłącznie, jako "punkt" zdobyty podczas zawodów sportowych. A przecież przyglądając się formie tradycyjnej Karate i sportowej trzeba przyznać (co zauważy nawet laik), że i cele i zasady odbywania walki, a co za tym idzie wykonanie poszczególnych technik jest zgoła odmienne. W walce realnej, z której zaczerpnięto "cios kończący" nastawienie walczącego jest zupełnie inne, bo stawką jest zdrowie lub życie. Podczas gdy w walce sportowej chodzi jedynie o punkt - splendor - zdobyty dla zaspokojenia własnego "ego" danego zawodnika.
