Karate-dō Tsunami

Sytuacja taka w Karate-dō Tsunami nie może zaistnieć z powodów wyłuszczonych poniżej.

Etap pierwszy. Nie mając żadnych ograniczeń w stosunku do poznawanego materiału merytorycznego tj. Karate, student poznaje różne rozwiązania tych samych zagadnień technicznych stosowane w różnych stylach i systemach. Nie narzuca się jednak rozwiązania "jedynie słusznego" - bo celem procesu szkoleniowego jest zapoznanie i nauczenie zasad i praw rządzących zagadnieniami technicznymi tj. podstaw!

Etap drugi. O ile etap pierwszy jest to typowe prowadzenie za rączkę studenta, o tyle w następnym etapie student jest zmuszony do zainteresowania się innymi rozwiązaniami, które istnieją w różnych stylach i systemach sztuk walki.

Etap trzeci. O ile pierwsze dwa etapy są proste (nawet do wyegzekwowania podczas egzaminów) o tyle trzeci etap "studiowania" Karate jest tym, który w pełni pokazuje obraz kto jest kim na drodze Karate-dō. To tutaj poznaje się subtelne różnice już w szczegółach pomiędzy poszczególnymi rozwiązaniami stosowanymi w konkretnych stylach. Właściwie dopiero teraz student "może" - posiadając ogromne doświadczenie teoretyczne i praktyczne (początek jest już od stopnia 3 kyū) - podkreślamy to "może" dostosowywać Karate do siebie. Oznacza to w praktyce, że rozpoczynając praktykę na poziomie stopni mistrzowskich, tak naprawdę student tworzy swój własny "styl" Karate, który odpowiada jemu ze względu na mentalność, charakter, możliwości psycho-motoryczne, budowę ciała itd. W tym odniesieniu "styl" oznacza tylko i wyłącznie indywidualne podejście do zagadnienia "doskonalenia się", nieskrępowanego sztucznymi ograniczeniami stylu Karate. "Styl" nie oznacza jednak nadawania szczególnej nazwy grupie technik, które nam odpowiadają. Nadal kierujemy się zasadami Karate-dō.

Niestety ten trzeci etap jest tak trudny do przebrnięcia, że nawet w naszym kierunku Karate-dō Tsunami było wielu instruktorów, którzy tego etapu... nawet nie rozpoczęli. Pomimo posiadania bardzo wysokich stopni, a nawet posiadania stopni... już mistrzowskich. Zrozumienie bowiem tego zagadnienia jest kluczem do tego, by stać się prawdziwym "studentem" Karate i podążać drogą Karate-dō. Rzeczywiste "doskonalenie się" a nie iluzoryczna "doskonałość". W innym przypadku cały proces, o którym mówimy "doskonalenie się" traci sens.

Przyjmując takie rozwiązanie pozostał jeszcze jeden szczegół do ustalenia. Jak ma wyglądać proces szkoleniowy na poziomie 10-1 kyū, aby efekt był dokładnie taki, jak wspomniany wyżej? Zasady, o których mowa zostały określone w Taikei (jap. program szkoleniowy), którego podstawą jest program ideowy "Okite".

I dokładnie takie podejście do zagadnienia Karate-dō zostało nazwane Tsunami! Inaczej ujmując - powrót do tradycji. Czy to oznacza w efekcie końcowym, że powstał styl? Nie i jeszcze raz nie! Karate-dō Tsunami jest tylko innym spojrzeniem na zagadnienie dotyczące tematu Karate. A to, że po raz pierwszy wprowadzono w życie coś, co i tak każdemu ćwiczącemu przychodzi do głowy, tylko tyle że w Polsce i użyto nazwy Karate-dō Tsunami - uważam za ogromne wyróżnienie.

Niestety "choroby" Karate, o których wspominał nieżyjący Gichin Funakoshi dosięgły większości szkół. Mało tego. Te choroby nie ominęły również środowiska związanego z naszym kierunkiem. To jednak pokazuje, że najprostsze założenia "doskonalenia się" są najtrudniejsze do wypełnienia. Także dla tych, którzy na początku byli jednymi z twórców tego kierunku.

« pierwsza  < 1 2 3 4 5 >  ostatnia »