Historia Karate
Rozwój sztuki Te przyspieszył podbój Ryūkyū, który został dokonany /1609/ przez klan Satsuma z Japonii. On to zabronił używania broni na Ryūkyū oraz ćwiczenia sztuk walki. Pomimo wprowadzenia tego zakazu siłą, przez 300 lat sztuka Te nie zaginęła. Przekazywanie było z ojca na syna w rodzinach samurajskich Okinawy. Ćwiczono je w tajemnicy: spotykano się w odludnych miejscach o północy. Treningi w tajemnicy, obciążone wielkim ryzykiem, nie pogorszyły jednak jakości sztuki ani nie złamały jej ducha. Spowodowały raczej zwielokrotnienie wysiłków.
W końcu XVII i na początku XVIII wieku ukształtowało się Karate, jako połączenie sztuki Te z chińską samoobroną, co w efekcie dało dzisiejsze "kata" Karate. Dzięki ustnym przekazom i treningom tajemne techniki chińskich mistrzów samoobrony zostały poznane, a ich "kata" włączone do sztuki Te. Jeden z najsławniejszych pokazów dał Kunsanku, chiński ekspert samoobrony, w 1761 r. Kunsanku "kata" wykonywano przy użyciu stóp i rąk: "kata" to zostało bez zmian przeniesione do Matsubayashi-ryū, stylu Karate, metody Shuri-te.
Spotkanie mistrzów z Okinawa, podczas którego przyjęto zapis Karate-dō (droga pustej ręki). W spotkaniu wzięli udział: (od prawej siedzą) Chojun Miyagi, Chomo Hanashiro, Kentsu Yabu, Chotoku Kyan, (od prawej stoją) Genwa Nakasone, Choshin Chibana, Choryo Maeshiro, Shinpan Shiroma - 1936 r.
SHURI-TE i NAHA-TE
Z powodu tajemnicy otaczającej treningi Karate w XVIII wieku nie prowadzono żadnej klasyfikacji różnych stylów i odmian. Stopniowo jednakże Karate zaczęło się dzielić na dwie główne grupy lub typy - Shorin-ryū lub Shuri-te i Shorei-ryū lub Naha-te. Shorin-ryū rozwijało się w okolicach Shuri i Tomari a Shorei-ryū w okolicach Naha.
Gichin Funakoshi w swojej książce "Karate-dō Kyohan" przytacza charakterystyki tych dwóch rodzajów okinawańskiego Karate i stwierdza, że wymagały one różnych uzdolnień fizycznych. Funakoshi powiedział, że Shuri-te było szybkie i silne, tak że dawało przewagę ludziom niskim, którzy specjalizowali się w szybkich akcjach. Naha-te odpowiednie było dla wysokich i ciężkich ludzi. Jednakże w opinii autora różnice cielesne i osobowości nie są ważne w Karate. Sedno Karate tkwi w procesie, dzięki któremu indywidualności czynią wysiłki, aby stworzyć nieograniczoną siłę przez wykorzystanie głębokiej mądrości. Sztuki walki wypłynęły z instynktu bezpieczeństwa własnego i ostatecznie ich celem jest zrównoważenie osobowości, czyli umysłu i ciała poprzez ciągłe ćwiczenie.
Na tym polega duch Karate-dō.
Różnice pomiędzy Shuri-te a Naha-te leżą w podstawowych ruchach i metodach oddychania. Podstawowe poruszanie się w Shuri-te wynika z odpowiednich form treningowych opartych na naturalnych ruchach. Stopy poruszają się po liniach prostych tak przy ruchach w przód jak i w tył. Szybkość i prawidłowa synchronizacja są podstawą treningu kopnięć i ciosów. Oddychanie kontrolowane jest w sposób naturalny. Nie ma sztucznego oddychania na treningu Shuri-te.
Naha-te charakteryzuje się twardą i mało zwrotną pozycją i ruchami. Odwrotnie niż w Shuri-te , stopy poruszają się raczej powoli po łukowatych liniach. W "kata" Naha-te jest rytmiczny, lecz sztuczny, sposób oddychania, zespolony z poszczególnymi ruchami. W przeciwieństwie do Shuri-te, Naha-te wykazuje widoczny brak szybkości w wykonywaniu "kata". Te dwie szkoły mają wspólny czynnik obserwowany w naturalnej pozycji.
Naha-te dzieli się na dwa style: Gōjū-ryū i Uechi-ryū. Shuri-te dzieli się na trzy style: dwa z nich nazywają się Shorin-ryū , a trzeci Matsubayashi-ryū.
Pewna stara okinawańska piosenka ludowa mówi: "Nawet jeśli wybierzemy różne drogi aby wspinać się na zalesioną górę, każdy z nas może osiągnąć cel i podziwiać księżyc ze szczytu." Tak więc, można osiągnąć ten sam cel studiując Karate-dō, niezależnie od wybranego stylu. Cel nie jest zależny od stylu. Filozofia ich ma w swej głębi tę samą myśl.
